Przed dwunastą dotarlismy przed budynki naszego Parlamentu. Ku naszamu zaskoczeniu, kolejka oczekujących okazała się całkiem pokaźna. My grzecznie ustawilismy się w ogonku, a nasza Pani Kierownik podreptała do Biura Przepustek po wszystkie stosowne zgody. Po kilku minutach wróciła z przepiękną plakietką i super ważną pieczątką otwierającą przed nami parlamentarne wnętrza.

 

 

Jeszcze tylko 20 minut oczekiwania i ... znaleźliśmy się w środku budynku.

Najpierw czekało nas przejście obok smutnego Pana i jego bramki z koszyczkami. Po kolei wyrzuciliśmy wszystko z kieszeni i zdecydowanym krokiem przeszliśmy przez wykrywacz przedmiotów nieporządanych w Sejmie. Od tego momentu zrobiło się przyjemniej. 

 Nasza przewodnik - pani Łucja okazała się niezwykle sympatyczną osobą. Zaprowadziła nas do sali plenarnej, posadziła w fotelach i opowiedziała nam o historii parlamentu i budynku, w którym się znaleźliśmy.

Ku mojemu miłemu zaskoczeniu nasi milusińcy wykazali się dużą wiedzą na temat parlamentu i Pani Przewodnik potraktowała nas bardzo poważnie.  

Po chwili spotkała nas kolejna niespodzianka. Pan Andrzej Kłopotek zaprosił na spotkanie z nami posła PSL Janusza Piechocińskiego. Najpierw uscisk dłoni (na Obamę) z Przewodniczącą Samorządu Uczniowskiego

 

 a następnie zaczęliśmy poznawać sekrety pracy w Sejmie. Dzięki Panu Januszowi wiemy już, iz posłów możemy podzielić na kilka grup. Dowiedzieliśmy się także, jak skutecznie ocenić ich pracę. Wiemy nawet kim są krokodylki sejmowe - mają wielką gębę do paplania i zbyt krótkie rączki, żeby móc pracować. Pan Poseł tak skutecznie nas zagadał, że nikt nie był w stanie zadać mu jakiegokolwiek pytania.

Na pożegnanie poznaliśmy jeszce pewien sekret premiera Pawlaka, ale o tym opowiem nieco później.

 Po opuszczeniu sali plenarnej udaliśmy się do holu głównego i ustawilismy się do kolejnej pamiątkowej fotki.

 

 

W tym miejscu pożegnaliśmy się z panią Łucją i pod kierownictwem pana Andrzeja ruszyliśmy w stronę pomieszczeń senackich.              (c.d.n.)